Siostry Boromeuszki opuściły Nakło Śląskie po 127 latach posługi

Siostry Boromeuszki opuściły Nakło Śląskie po 127 latach posługi. Ich obecność w tej miejscowości rozpoczęła się w 1899 roku z inicjatywy hrabiego Łazarza Henckla von Donnersmarcka. Dom Pomocy Społecznej prowadzony przez zgromadzenie będzie nadal działał.

Koniec 127-letniej posługi w Nakle Śląskim

Siostry Boromeuszki opuściły Nakło Śląskie po 127 latach obecności. W kościele parafialnym odprawiono uroczystą Mszę Świętą, podczas której społeczność podziękowała siostrom za wieloletnią posługę. Dom zakonny zgromadzenia w Nakle Śląskim został zamknięty, natomiast Dom Pomocy Społecznej prowadzony przez Siostry Boromeuszki będzie nadal funkcjonował.

Początki: sierociniec hrabiego Donnersmarcka

Historia Sióstr Boromeuszek w Nakle Śląskim sięga 1899 roku. Na życzenie hrabiego Łazarza Henckla von Donnersmarcka siostry zostały skierowane do Nakła przez Dom Prowincjalny w Trzebnicy. Arystokrata pragnął utworzyć zakład opiekuńczy dla sierot po górnikach, którzy zginęli podczas pracy w należących do niego kopalniach. W tym celu przekazał zgromadzeniu budynek przy ulicy Głównej 8. Uroczyste poświęcenie placówki, nazwanej wówczas Zakładem Świętego Łazarza, odbyło się 13 listopada 1899 roku.

Rozwój działalności: od ochronki do szkoły gospodarstwa domowego

Początkową posługę pełniły cztery siostry, jednak już w 1902 roku ich liczba wzrosła do dziesięciu. Placówka prowadziła sierociniec i przedszkole, zwane wówczas ochronką, organizowała opiekę nad chorymi w domach, szkołę gospodarstwa domowego, warsztaty tkackie oraz kursy kroju i szycia. Przedszkolem kierowała siostra Władysława Jankiewicz, a od 1930 roku siostra Adriana Jakubinek, ceniona wychowawczyni w całym powiecie tarnogórskim. W roku szkolnym 1938/1939 do przedszkola uczęszczało 89 dzieci. Placówka funkcjonowała, z wyjątkiem okresu wojennego, do 1954 roku.

Powojenne zmiany i przekształcenia placówki

Po zakończeniu II wojny światowej zarząd nad placówką przejęła Opieka Społeczna z Tarnowskich Gór. Dzięki staraniom przełożonych zgromadzenia 27 listopada 1947 roku placówka została ponownie oddana siostrom i otrzymała nazwę Domu Dziecka Zgromadzenia Sióstr Boromeuszek w Mikołowie. W roku szkolnym 1952/1953 przebywało w niej 60 wychowanków. W 1954 roku władze wojewódzkie zdecydowały o przekształceniu domu dziecka w Zakład Specjalny dla chłopców z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Pierwszych nowych podopiecznych przyjęto 10 września 1954 roku. Wysoki poziom pracy placówki sprawił, że stała się ona miejscem praktyk dla sióstr zakonnych z całej Polski. W 1957 roku przyjeżdżały tu zakonnice między innymi z Wadowic, Wągrowca, Rzeszowa, Wrocławia i Bydgoszczy.

Dom Pomocy Społecznej i ostatnie lata posługi

Od 1990 roku, decyzją Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej, placówka funkcjonowała jako Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnych Intelektualnie. Na mocy decyzji wojewody z 24 marca 2011 roku rozszerzono jej profil o opiekę nad dorosłymi osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Przez 127 lat zmieniały się nazwy, przepisy i struktura organizacyjna placówki, niezmiennym celem pozostawała jednak troska o podopiecznych, ich bezpieczeństwo i godność. Obecnie problemem stał się brak powołań. Właśnie ta sytuacja spowodowała podjęcie opisywanych decyzji.